بازرس کل پنتاگون روز دوشنبه، ۱۴ سپتامبر در گزارشی ویژه درباره جنگ با ایران، نخستین ارزیابی رسمی وزارت دفاع آمریکا از خسارات واردشده به تجهیزات و تأسیسات این کشور در جریان درگیریها را ارائه کرد و از کاهش ذخایر مهمات کلیدی آمریکا خبر داد.
این گزارش دوره ۲۸ فوریه تا ۳۰ ژوئن، یعنی ماههای نخست جنگ، را بررسی میکند و میگوید حملات ایران به صدها ساختمان و سازه در پایگاههای آمریکا در کویت، بحرین، قطر، امارات متحده عربی، عربستان سعودی، عراق، عمان و اردن آسیب زده یا آنها را تخریب کرده است.
حملات ایران همچنین موجب تغییراتی در نحوه استقرار و فعالیت نیروهای آمریکایی در منطقه شده است. بر اساس گزارش، فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) در پی حملات ایران و نیروهای نیابتی آن، پرسنل، تجهیزات و تأسیسات ذخیرهسازی را به نقاط دیگری منتقل کرده است.
یکی از این تغییرات، خروج هلیکوپترهای ارتش آمریکا برای تخلیه پزشکی از عراق و کویت بوده است. گزارش میگوید پس از این تغییر، تخلیه پزشکی مجروحان از طریق زمینی و انتقال آنها به مراکز درمانی محلی انجام شده است.
چالشهای ناشی از تخریب مرکز نیروی دریایی آمریکا در بحرین
تخریب مرکز منطقهای نیروی دریایی آمریکا در بحرین، چالشهای جدی برای ایجاد پایگاههای دریایی و بنادر پشتیبانی کافی ایجاد کرده است.
بر اساس گزارش، این وضعیت باعث شده است جزیره دیگو گارسیا در اقیانوس هند به یک مرکز لجستیک دریایی تبدیل شود و چرخه تأمین و پشتیبانی را به ۱۴ تا ۱۸ روز افزایش دهد.
بازرس کل پنتاگون همچنین اعلام کرد که مصرف مهمات در جریان جنگ موجب کاهش ذخایر کلیدی مهمات آمریکا شده است.
خسارت به اماکن دیپلماتیک آمریکا
در بخش دیگری از گزارش، میزان خسارت واردشده به اماکن دیپلماتیک آمریکا در خاورمیانه حدود ۱۸۴ میلیون دلار برآورد شده است. با این حال، هزینه خسارات واردشده به تأسیسات نظامی آمریکا در این برآورد لحاظ نشده است.
در اوایل ماه مارس، سفارت آمریکا در ریاض هدف حمله دو پهپاد ایرانی قرار گرفت و کنسولگری آمریکا در دبی نیز هدف یک پهپاد قرار گرفت.
سفارت آمریکا در کویت نیز پس از آنکه در ماه مارس هدف حمله قرار گرفت و آسیب دید، فعالیتهای خود را بهطور کامل متوقف کرد و در اواخر ژوئن فعالیتهای اضطراری را از سر گرفت.
در دوره مورد بررسی گزارش، به دلیل خروج مجاز یا اجباری کارکنان از بیشتر نمایندگیهای دیپلماتیک آمریکا، حدود ۳۵۰۰ نفر از کارکنان دیپلماتیک این کشور در خارج از منطقه باقی ماندند.
فعالیتهای محدود در بیشتر نمایندگیها ادامه داشت، اما این وضعیت به معنای بازگشت آنها به سطح عادی نیروی انسانی نبود. با این حال، برخی دیپلماتها و خانوادههایشان بازگشت به منطقه را آغاز کردند.
